Logo

Perfect Facebook Like Box Sidebar

channel1.jpgpozostale.jpgpozostale1.jpgpozostale2.jpgpozostale3.jpgprzedszkole.jpgprzedszkole1.jpgprzedszkole2.jpg

Terapia zaburzeń rozwojowych i zachowań trudnych

Terapia zaburzeń rozwojowych i zachowań trudnych

Zaburzenia rozwojowe to trudności, jakie napotyka dziecko w poszczególnych sferach funkcjonowania. Ważne jest wczesne wykrycie wszelkich niedoborów rozwojowych oraz zapewnienie odpowiedniej pomocy zmierzającej do wyrównania i korygowania tych zaburzeń. Terapia skierowana jest na udzielenie pomocy dziecku, wsparcie go w trudnościach. Istotna jest potrzeba stałego wspierania rozwoju psychomotorycznego oraz realizowanie programu terapii uzależnionego od potrzeb zdrowotnych i rozwojowych dziecka przez stały zespół specjalistów.

Zajęcia mają charakter indywidualnej terapii. Skierowane są do dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, dzieci z Autyzmem, Zespołem Aspergera, Całościowymi Zaburzeniami Rozwoju (CZR) oraz dzieci w normie z trudnymi zachowaniami. Realizowane są w formie zabawy i dobrane do spersonalizowanych wymogów dziecka. Każde dziecko ma swój program terapeutyczny dostosowany do jego potrzeb. Prowadzimy również treningi jedzenia i treningi czystości.

 

Zajęcia prowadzą: Małgorzata Wronowska-Gniady, Monika Bujak, Paulina Pikulińska, Aleksandra Buczak


Terapia Behawioralna

Terapia oparta na procedurach Stosowanej Analizy Zachowania (Applied Behavior Analysis - ABA).

Podstawowym celem interwencji behawioralnej jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby umiejętności, które pozwolą mu uzyskać niezależność w środowisku domowym, przedszkolnym i szkolnym. Drogą do tego celu jest systematyczne wzmacnianie zachowań pożądanych, adaptacyjnych oraz redukowanie zachowań niepożądanych, spowalniających uczenie się.

Czynniki wpływające na efektywność metody:
1. Indywidualne opracowanie celów metod terapeutycznych.
2. Ciągłość i kompleksowość oddziaływań (współpraca wszystkich środowisk).
3. Uczenie według programu opracowanego stosownie do potrzeb dzieci z autyzmem (m.in. koncentracja uwagi, naśladowanie, komunikacja: mowa czynna, mowa bierna, zabawa, umiejętności społeczne, umiejętności przedszkolne/ szkolne, motoryka mała, motoryka duża).
4. Dostosowanie pomocy dydaktycznych.
5. Zapewnienie wyraźnej struktury otoczenia.
6. Podejście funkcjonalne do zachowań trudnych .
7. Planowane przygotowanie dziecka do uczenia się w przedszkolu i szkole.
8. Nacisk na generalizację nabytych umiejętności.
9. Włączenie rodziny dziecka z autyzmem do terapii.

 

Zajęcia prowadzą: Małgorzata Wronowska-Gniady, Monika Bujak, Paulina Pikulińska, Aleksandra Buczak

 

Trening Umiejętności Społecznych (TUS)

Trening Umiejętności Społecznych

Zajęcia skierowane do dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym.
Zajęcia te są zajęciami grupowymi, liczą od 2 do 4 osób, uczestnicy podzieleni są ze względu na wiek i poziom funkcjonowania.
Wiek i poziom zaawansowania grupy decyduje o formie realizowanych zajęć.

Zajęcia ukierunkowane są na rozwój umiejętności społecznych, która jest podstawą oddziaływań terapeutycznych w pracy z osobami ze spektrum autyzmu, z Zespołem Aspergera oraz dla dzieci w normie rozwojowej z zaburzeniami zachowania.


Specyficzne zaburzenia dotyczące relacji społecznych i interpersonalnej komunikacji stanowią
zasadniczy element definicji autyzmu, chociaż funkcjonowanie osób autystycznych w tym zakresie jest ogromnie zróżnicowane.

Praca nad usprawnieniem dzieci i osób z autyzmem w zakresie kompetencji społecznych powinna obejmować:

- rozwijanie umiejętności zabawy,

- terapię relacji,

- trening komunikacji społecznej,

- uczenie zachowań właściwych dla danych sytuacji społecznych,

- rozwijanie rozumienia ludzi, siebie i sytuacji społecznych oraz norm, wzorów i oczekiwań
interpersonalnych i kulturowych,

- rewalidację w zakresie inteligencji emocjonalnej, empatii, dostrajania się emocjonalnego do innych,

- trening umiejętności związanych z coraz bardziej samodzielnym funkcjonowaniem w pozadomowych
sytuacjach społecznych, m.in. w szkole, na ulicy, w sklepie, u lekarza, na poczcie, w miejscach rekreacji.

Program może być realizowany za pomocą różnych metod i technik, łączonych ze sobą tak,
aby jak najskuteczniej i przy jak najmniejszych kosztach emocjonalnych dziecka osiągnąć zamierzone cele.

 

Zajęcia prowadzi: Małgorzata Wronowska-Gniady, Paulina Pikulińska, Aleksandra Buczak

 

Terapia pedagogiczna

Terapia pedagogiczna, zwana dawniej reedukacją lub zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi, to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania. Stanowi ona swoistą interwencję wychowawczą zmierzającą do spowodowania określonych zmian w zakresie sfery poznawczej, emocjonalno-motywacyjnej oraz w strukturze wiedzy i umiejętności szkolnych dziecka.

W celu eliminowania niepowodzeń szkolnych oraz ich ujemnych konsekwencji oddziałuje się za pomocą środków pedagogicznych na przyczyny i przejawy trudności dzieci w uczeniu się. Jest to szczególnie ważne na początku kariery szkolnej dziecka.

CELEM terapii jest stworzenie możliwości wszechstronnego rozwoju umysłowego, psychicznego i społecznego dzieciom z utrudnieniami rozwojowymi, stymulowanie i usprawnianie funkcji psychomotorycznych, wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach uczniów, eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji.

Terapię pedagogiczną prowadzi się w formie indywidualnej i grupowej (liczba uczestników zajęć wynosi od 2 do 5 uczniów), by spowodować określone, pozytywne zmiany w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno - motywacyjnej oraz wiedzy i umiejętnościach dziecka.

 

Zajęcia prowadzi: Monika Bujak

Integracja sensoryczna (SI)

 

Integracja sensoryczna


Jest to złożony proces  zachodzący w układzie nerwowym każdego człowieka. Polega on na prawidłowym odbiorze bodźców ze środowiska zewnętrznego i wewnętrznego, właściwym ich przekazywaniu do ośrodkowego układu nerwowego (mózgu). Następnie organizacji i  interpretacji dostarczonych sygnałów tak, by mogły być wykorzystane w celowym działaniu naszego organizmu.
Wszystkie informacje z środowiska zewnętrznego  jak i z wnętrza naszego ciała odbierane są przez receptory układów zmysłowych takich jak:

- układ dotykowy - którego receptory umieszczone w skórze pozwalają nam czuć dotyk, ucisk, ból, ciepło i zimno,

- układ proprioceptywny - którego receptory umieszczone w ścięgnach i mięśniach informują nasz mózg o położeniu poszczególnych części naszego ciała oraz o wykonywanych ruchach,

- układ przedsionkowy - którego receptory umieszczone w uchu wewnętrznym, dają nam informacje o ruchu i pozycji głowy w przestrzeni - dzięki nim utrzymujemy równowagę,

- a także zmysły węchu, smaku, wzroku i słuchu.


Prawidłowe funkcjonowanie powyższych układów i właściwa integracja sensomotoryczna jest podstawą prawidłowego rozwoju psychoruchowego dziecka.

 

Czym są zaburzenia Integracji Sensorycznej?


Jest to nieprawidłowe działanie układu nerwowego zaburzające lub uniemożliwiające prawidłowy rozwój i funkcjonowanie dziecka. Zaburzenia przetwarzania sensorycznego mogą być bardzo zróżnicowane i dotyczyć jednego bądź wielu układów zmysłowych opisanych powyżej. Wyróżnia się kilka rodzajów zaburzeń a lista możliwych objawów jest bardzo długa. Dla zobrazowania problemu przedstawiamy najczęściej występujące wzorce zachowań towarzyszące zaburzeniom Integracji Sensorycznej: 

- Dziecko unika wrażeń sensorycznych: źle reaguje na dotyk, nie lubi być przytulane, na placu zabaw nie lubi się wspinać czy huśtać. Źle się czuje w zatłoczonych miejscach gdzie panuje zbyt duży chaos. Preferuje zabawy statyczne, nie lubi uczyć się i próbować nowych aktywności, nie lubi zabaw w piasku, prac plastycznych czy zabawy lepkimi materiałami. Często bywa nadmiernie pobudzone lub wyciszone. Lubi jeść tylko pokarmy o określonej konsystencji czy zapachu.

 - Dziecko poszukuje wrażeń sensorycznych: jest bardzo aktywne ruchowo, „nigdy się nie męczy” , często się potyka, uderza o przedmioty, ale ma słabą reakcje na ból. Na placu zabaw wspina się wysoko, dużo skacze kreci się i huśta bez objawów dyskomfortu. Lubi być ściskane mocno przytulane. Lubi głośne dźwięki.

 - Dziecko ma obniżone umiejętności w zakresie: samoobsługi (trudności z zapinaniem guzików, ubieraniem się, posługiwaniem się łyżką czy widelcem), czynności manualnych (rysowanie, pisanie, zabawy plastyczne), motoryki dużej (gra w piłkę, skakanie, wspinanie się), równowagi, naśladowania ruchu i koordynacji wzrokowo-ruchowej.

 

Dla kogo terapia Integracji Sensorycznej?


Pierwotnie metoda została opracowana dla dzieci w normie intelektualnej z problemami w uczeniu się (dysleksja, dysgrafia, obniżona koncentracja uwagi). Jednak obecnie uważa się iż deficyty Integracji Sensorycznej mogą współwystępować z innymi schorzeniami. Dlatego też terapią z wykorzystaniem elementów Integracji Sensorycznej obejmuje się także dzieci z:

- autyzmem i zaburzeniami ze spektrum autyzmu,

- Zespołem Aspergera,

- ADHD,

- mózgowym porażeniem dziecięcym,

- opóźnieniem rozwoju psychoruchowego,

- schorzeniami i zespołami genetycznymi.

 

Efekty terapii to między innymi:

- lepsze funkcjonowanie dziecka w codziennym życiu,

- poprawa zdolności skupienia uwagi i koncentracji,

- lepsze możliwości uczenia się u nabywania nowych umiejętności,

- poprawa w zakresie samoobsługi,

- poprawa koordynacji ruchu i równowagi,

- wyższe poczucie własnej wartości,

- lepsze funkcjonowanie społeczne i emocjonalne.

 

Zajęcia prowadzi: Ilona Makowska, Milena Nawała

Fizjoterapia

Fizjoterapia to metoda leczenia, która związana jest z wrażliwością ludzkiego organizmu na bodźce zewnętrzne. Fizjoterapia jest nierozerwalnie związana z „rehabilitacją medyczną”.
Celem fizjoterapii jest usunięcie (jeśli jest to możliwe) procesów chorobowych, zapobieganie nawrotom i postępowi choroby, usuwanie dolegliwości i przywracanie sprawności.

Głównymi celami fizjoterapii jest:
-zwalczanie bólu, stanów zapalnych,
-usprawnianie czynności poszczególnych narządów
-odtwarzanie prawidłowych stereotypów ruchowych,
-odtwarzanie propriocepcji.
Fizjoterapię stosuje się w chorobach układu nerwowego, krążenia, układu oddechowego i narządu ruchu.

 

Zajęcia prowadzą: Ilona Makowska

Metoda Ruchu Rozwijającego wg. Weroniki Sherborne

Metoda Ruchu Rozwijającego wg. Weroniki Sherborne opiera się na podstawowym założeniu, że potrzeba ruchu jest jedną z podstawowych potrzeb dziecka. Główna idea metody wyraża się bowiem w stwierdzeniu, że posługiwanie się ruchem jest narzędziem wspomagania i terapii zaburzeń rozwoju psychoruchowego dziecka. Udział w ćwiczeniach ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznawania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i w związku z tym możliwości ruchowych. Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje (przestaje ona być dla niego niebezpieczna) i działania w niej a także nauczyć się dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu. Dziecko czuje się bezpiecznie, staje się aktywne, bardziej twórcze.

Aby dziecko swobodnie i bezpiecznie czuło się w grupie, nie może ona być zbyt liczna. Najbardziej komfortowe warunki zapewnia grupa licząca 4 - 6 dzieci. Wiek nie jest ograniczony: mogą to być dzieci w wieku niemowlęcym, jak i dorośli. Dobrze jest, gdy każdemu dziecku można zapewnić starszego lub dorosłego partnera. Rolę partnerów dzieci młodszych z powodzeniem mogą pełnić dzieci starsze.

Metoda ta wykorzystywana jest do pracy z następującymi dziećmi:

- dziećmi zdrowymi,

- niepełnosprawnymi intelektualnie,

- autystycznymi,

- z mózgowym porażeniem dziecięcym,

- z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania,

- z niekorzystnych środowisk wychowawczych, np. domów dziecka, rodzin dysfunkcyjnych,

- głuchymi i niewidomymi.

 

Zajęcia prowadzi: Aleksandra Buczak

 

Logopedia

 Diagnoza

 logopedyczna

 Diagnoza obejmuje:
 -wywiad z pacjentem/rodzicami/ opiekunami
 -badanie sprawności narządów artykulacyjnych
 -badanie słuchu
 -badanie słuchu fonematycznego
 -badanie lateralizacji
 -inne badania potrzebne do postawienia właściwej diagnozy logopedycznej.
Terapia wad wymowy  Terapia wad wymowy jest dopasowana do możliwości pacjenta i obejmuje  między innymi takie wady jak:
 -sygmatyzm – nieprawidłowa
   realizacja głosek [s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż, cz, dż]
 -mowę bezdźwięczną – wymawianie głosek dźwięcznych czyli wszystkich samogłosek oraz spółgłosek: [b, w, m, n, j, l, ł, r, d, z, dz, ż, dż, g] i ich odpowiedniki miękkie jako bezdźwięczne
 -kappacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [k]
 -rotacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [r]
 -lambdacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [l]
 -gammacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [g]
 -betacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [b]
Terapia zaburzeń mowy
i komunikacji - Zespół Downa

Dzieci z zespołem Downa żywo reagują na otoczenie, domagają się obecności osób dorosłych, oczekują ich towarzystwa w czasie zabawy. Są miłe i czułe, bardziej otwarte niż dzieci zdrowe, na ogół mają mniejsze wymagania.  Posiadają one wysoką gotowość do naśladowania. Jednakże u dzieci nie poddawanych stymulacji rozwojowej występuje brak inicjatywy i samodzielności. 
Każde dziecko rozwija się w swoim rytmie, ma swoje uzdolnienia i trudności. Stosowana przeze mnie terapia dobrana jest do  indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych dziecka.
Oprócz terapii logopedycznej polecamy niemowlętom i starszym dzieciom masaże logopedyczne oraz masaż Shantali, które pozwolą zniwelować zewnętrzne oznaki Zespołu Downa i przyspieszą terapię.
 

Terapia zaburzeń mowy
i komunikacji – Opóźniony Rozwój Mowy 

Opóźniony rozwój mowy dotyczy zwykle dzieci w wieku 3 lub 4 lat, najczęściej chłopców. Dziecko mówi bardzo mało albo wcale.
Co świadczy o opóźnieniu?
-mała liczba używanych słów (ubogi słownik) i zdań (mało zdań złożonych)
-nieprawidłowa gramatyka
-przedłużający się okres swoistej mowy dziecięcej

Dziecko natomiast dobrze słyszy i doskonale rozumie polecenia słowne.
Potrafi wymawiać w izolacji niemal wszystkie głoski, nawet czasem w postaci sylab (onomatopeje), ale nie jest w stanie złożyć ich w słowa w należytym tempie. Poziom rozwoju umysłowego najczęściej jest prawidłowy.

Terapia zaburzeń mowy
i komunikacji  - Afazja

Afazja to całkowita lub częściowa utrata zdolności mowy powstała w wyniku ogniskowego uszkodzenia centralnego układu nerwowego w zależności od miejsca uszkodzenia zaburzenia mają różny charakter.
Wyróżniamy:
-afazję czuciową – objawia się brakiem możliwości scalania usłyszanych dźwięków w słowa, dlatego chory ma trudności w rozumieniu tego, co do niego mówimy.
-afazję ruchową – jest to brak możliwości artykulacji przy zachowanym rozumieniu
-afazję amnestyczną – jest to utrata umiejętności aktualizacji słów – nazw.


Najczęstsze przyczyny afazji to:
-udary mózgu,                                             
-urazy czaszki,                                             
-uszkodzenia naczyń mózgowych,           
-zapalenia mózgu,                                             
-zmiany nowotworowe,                              
-niedotlenienia mózgu,         
Dzięki systematycznej terapii logopedycznej u osób dotkniętych afazją można odzyskać większość utraconych umiejętności.

Terapia zaburzeń mowy
i komunikacji - Alalia
Alalia zwana też niemotą lub afazją dziecięcą następuje przed rozwojem mowy dziecka.
Dziecko ma dostateczny rozwój umysłowy i dobrą ruchomość narządów mowy, jednak nie mówi. Posługuje się gestami, krzykiem i czasami kilkoma wyrazami zrozumiałymi tylko dla najbliższego otoczenia. Dziecko nie jest w stanie także powtarzać.
Jak pomóc dziecku?
Po zauważeniu niepokojących objawów należy  jak najszybciej udać się do logopedy.
Terapia zaburzeń mowy
i komunikacji - Autyzm
Autyzm to całościowe zaburzenie rozwoju objawiające się najczęściej przed ukończeniem 30 miesiąca życia (autyzm dziecięcy) lub zdecydowanie rzadziej po ukończeniu 3 roku życia (autyzm atypowy).
Pojawiają się nieprawidłowości w obszarach:
-interakcji społecznych,
-komunikacji,
-zachowań.

Jak wygląda terapia?
Terapia logopedyczną osób ze spektrum autyzmu dopasowana jest do indywidualnych możliwości dziecka. Rodzice od początku uczestniczą w terapii, a także dostają wytyczne jak pracować i postępować z dzieckiem w domu.
Terapia zaburzeń mowy
i komunikacji - Zespół Aspergera

Cechą charakterystyczną Zespołu Aspergera jest dobry rozwój mowy w zakresie słownictwa i gramatyki oraz obecność wąskich specyficznych zainteresowań.
Osoby te najlepiej się czują, żyjąc w uporządkowanym otoczeniu z ustalonymi schematami. Próba zmiany tego stanu rzeczy wywołuje zwykle silną frustrację i może w skrajnych przypadkach prowadzić nawet do zachowań agresywnych.
Osoby cierpiące na zespół Aspergera często odzywają się niestosownie do sytuacji.


Najczęstsze zaburzenia mowy pojawiające się u osób z Zespołem Aspergera: 
-nieprawidłowa intonacja głosu – chrapliwość, tony wysokie lub monotonia,
-język metaforyczny,
-mowa "barokowa" przekoloryzowana,
-trudności w dopasowaniu formy wypowiedzi do kontekstu,
-stosowanie tzw. kalek słownych,
-trudności w rozumieniu żartów, przenośni, mowa nadmiernie konkretna, niekiedy skrajnie formalna,
-trudności w stosowaniu mowy potocznej, idiomatycznej,
-przywiązanie do niektórych słów, nadużywanie ich i stereotypie językowe,
-zaburzenia prozodii,
-agramatyzmy,
-inne niespecyficzne zaburzenia mowy (mowa niedbała – za szybka, połykanie głosek, zaburzenia artykulacji, jąkanie, itd.). 

            

Terapia zaburzeń mowy – Dysglosja Dysglosja to zniekształcenie dźwięków mowy lub niemożność artykułowania na skutek nieprawidłowości w budowie narządów mowy lub obniżenia słyszalności. Są to anomalie w budowie warg, języka, zgryzu, podniebienia miękkiego lub twardego i zbyt krótkie wędzidełko.
Terapia zaburzeń mowy – Dyzartia

Dyzartia to zaburzenie mowy wynikające z dysfunkcji aparatu wykonawczego (języka, podniebienia, gardła, krtani).
Dysfunkcja może być spowodowana uszkodzeniem:
-mięśni unerwiających mięśnie czaszkowe,
-jąder tych nerwów,
-dróg korowo-jądrowych,
-układu pozapiramidowego.


Jak rozpoznać ?
W wyniku ich uszkodzenia powstaje tzw. mowa dyzartryczna, która charakteryzuje się tym, że jest powolna, niewyraźna, afoniczna (czyli bezgłośna) z tzw. przydźwiękiem nosowym, które jest spowodowane opadnięciem podniebienia miękkiego i sprawia wrażenie mowy z "kluskami w ustach.

 Terapia Jąkania

Jąkanie to zaburzenie płynności, tempa i rytmu mówienia spowodowane nadmiernym napięciem mięśni oddechowych, fonacyjnych i artykulacyjnych.
Jąkaniu towarzyszą:
-wzmożone napięcie mięśni,
-współruchy,
-zaburzenia oddechowe,
-reakcje wegetatywne jak: pocenie się, czerwienienie się, przyspieszone bicie serca,
-unikanie kontaktu wzrokowego,
-reakcje psychiczne jak: lęk, strach, niepokój, zakłopotanie.


Jak wygląda diagnoza i terapia osób jąkających się i z innymi zaburzeniami płynności mówienia?
Diagnoza niepłynności mowy/jąkania trwa przez dwa spotkania. Wykonujemy wszystkie niezbędne do postawienia diagnozy badania, przeprowadzamy wywiad, a następnie omawiamy nagrany materiał i przekazujemy diagnozę, plan terapii oraz udzielamy niezbędnego instruktażu.
Terapia osób z niepłynnością mówienia jest kompleksowa. Włączamy do niej bliskich, gdyż bez ich wsparcia nie osiągniemy efektów. Podczas terapii wykorzystujemy różne metody pracy, między innymi pracujemy nad płynnością mowy na echokorektorze oraz na programie prof. dr hab. Z. Bartkowicza.  

Masaże specjalistyczne

Masaż logopedyczny to indywidualnie dobrana do potrzeb pacjenta terapia manualna, składająca się z elementów terapii:

-neuromotorycznej terapii rozwojowej - która jest stosowana w leczeniu dzieci z opóźnieniem statomotorycznym lub  przepukliną oponowo-rdzeniową obwodowym niedowładem.

-ustno-twarzowej terapii regulacyjnej - zalecanej dla pacjentów z wadami genetycznymi i neurologicznymi (np. zespół Downa, mózgowe porażenie dziecięce),dla dorosłych z asymetrią twarzy lub porażeniem nerwu twarzowego.

-masażu Shantali - wspomagającego rozwój funkcji motorycznych, poznawczych i intelektualnych oraz poprawiających funkcjonowanie układów: oddechowego, krążenia, trawiennego, wydalniczego i nerwowego.

Dla kogo masaż logopedyczny?
-dla osób z zaburzeniami funkcji ssania, połykania i oddychania,
-w porażeniach nerwu twarzowego,
-w niwelowaniu oznak Zespołu Downa,
-w porażeniach mózgowych,
-w rozszczepach wargi i podniebienia,
-przy zaburzeniach artykulacji,
-przy zaburzeniach układu nerwowego.


Terapia osób po laryngektomii

Terapia osób po laryngektomii – usunięciu krtani obejmuje:
-naukę mowy przełykowej w oparciu o ćwiczenia kinetyczno – kinestetyczne narządów mowy,
-ćwiczenia oddechowe,
-ćwiczenia artykulacyjne,
-ćwiczenia fonacyjne przy użyciu protezy głosowej.
Terapia obejmuje spotkania indywidualne i grupowe.

Wczesna nauka czytania

Symultaniczno - sekwencyjna nauka czytania opracowana jest przez wybitną specjalistkę - psychologa i  logopedę profesora krakowskiej Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej - prof. Jagodę  Cieszyńską.

Jest to sylabowa nauka czytania oparta na wspomaganiu pracy lewej półkuli mózgu - sekwencyjnej i  wykorzystywaniu symultanicznych zdolności półkuli prawej.

Dla kogo?
-polecamy ją dzieciom od najmłodszych lat - naukę rozpocząć można już od 12 miesiąca życia,
-dla dzieci niedosłyszących,
-dla dzieci z wadami wymowy,
-dla dzieci z afazją,
-dla dzieci z alalią,
-dla dzieci z zaburzeniami komunikacji językowej.

 

 Zajęcia prowadzi: Marta Andrzejewska

Terapia psychomotoryczna ( według Marcele Procus i Michelle Block)

 

Terapia Psychomotoryczna jest terapią grupową (max. 5 osób), w której uczestniczą dzieci w wieku od 3 do 7 lat (w razie potrzeby do 10. roku życia). Składa się z cyklu około trzydziestu 1,5 godz. spotkań, które odbywają się raz- dwa razy w tygodniu, zawsze o tej samej porze przez okres około 3-4 miesięcy.Jest to terapia przeznaczona dla dzieci z zaburzeniami funkcjonowania, które towarzyszą minimalnej dysfunkcji mózgu spowodowanej nieprawidłowościami w dojrzewaniu struktur integracyjnych mózgu lub mikrouszkodzeniami mózgu. Terapia psychomotoryczna ma na celu odbudowanie struktury funkcjonalnej ośrodkowego układu nerwowego dziecka, tj. konstruuje lub aktywizuje sieci neuronalne odpowiedzialne za mózgowe procesy integracyjne. Zaleca się ją u dzieci z trudnościami w wykonywaniu czynności ruchowych, z opóźnionym rozwojem mowy, z wyraźnym opóźnieniem znajomości schematu ciała, z brakiem zaufania do siebie i trudnościami w nawiązywaniu prawidłowych relacji z otoczeniem, z zaburzeniami lateralizacji, z trudnościami w uczeniu się oraz z zaburzeniami zachowania.

 

Na każdych zajęciach obowiązuje jeden schemat ćwiczeń, dzięki któremu dziecko ma poczucie bezpieczeństwa i w pełni świadomy, przewidywalny dla niego sposób uczestniczy w każdych

zajęciach.

 

Zajęcia prowadzi: Marta Andrzejewska, Ilona Makowska