Logo

Perfect Facebook Like Box Sidebar

channel1.jpgpozostale.jpgpozostale1.jpgpozostale2.jpgpozostale3.jpgprzedszkole.jpgprzedszkole1.jpgprzedszkole2.jpg

 

Co to jest Autyzm?

Zgodnie ze stosowaną w Polsce Międzynarodową Klasyfikacją Zaburzeń Psychicznych i Zaburzeń Zachowania ICD-10, autyzm (F84.0) zaliczany jest do grupy całościowych zaburzeń rozwojowych. Warunkiem postawienia rozpoznania jest wystąpienie nieprawidłowości lub upośledzony rozwój w 3 obszarach widoczny przed 3 rokiem życia dziecka tzw. „triady autystycznej”:

  • w relacjach społecznych
  • w komunikowaniu się
  • w rozwoju funkcjonalnej lub symbolicznej zabawy.

 

Początkowo Autyzm był traktowany jako zespół chorobowy o podłożu psychicznym. Obecnie wraz z rozwojem wiedzy na ten temat, opisywany jest szerzej i klasyfikowany łącznie z podobnymi zaburzeniami neurorozwojowymi jako spektrum autyzmu (autism spectrum disorders, ASD).

Według klasyfikacji DSM-IV wyróżniamy następujące całościowe zaburzenia rozwoju:

299.00 Zaburzenie autystyczne

299.10 Dziecięce zaburzenie dezintegracyjne

299.80 Zaburzenie Retta

299.80 Zaburzenie Aspergera

299.80 Całościowe zaburzenia rozwojowe niezdiagnozowane inaczej.

Według klasyfikacji ICD-10 wyróżniamy następujące całościowe zaburzenia rozwoju (F84):

F84.0 Autyzm dziecięcy

F84.1 Autyzm atypowy

F84.2 Zespół Retta

F84.3 Inne dziecięce zaburzenia dezintegracyjne

F84.4 Zaburzenie hiperkinetyczne z towarzyszącym upośledzeniem umysłowym i ruchami stereotypowymi

F84.5 Zespół Aspergera

F84.8 Inne całościowe zaburzenia rozwojowe

F84.9 Całościowe zaburzenia rozwojowe, nieokreślone.

 

Autyzm jest zaburzeniem trwającym całe życie, ale jego objawy nie są stałe i zmieniają się wraz z rozwojem człowieka. Pierwsze objawy można dostrzec u dzieci do trzeciego roku życia, ale mogą wystąpić praktycznie już po urodzeniu.

 

Autyzm dziecięcy nie jest niepełnosprawnością intelektualną. Osoby z autyzmem w odmienny sposób odbierają i przetwarzają informacje, ale mogą mieć przy tym iloraz inteligencji w granicach normy. Jednak u dużej części osób z autyzmem te same przyczyny, które spowodowały autyzm równocześnie powodują inne problemy w funkcjonowaniu mózgu, takie jak niepełnosprawność intelektualną, epilepsja czy niedosłuch. Są to jednak zaburzenia współistniejące, niezależne od siebie.

 

Jakie są przyczyny autyzmu dziecięcego?

Autyzm jest zaburzeniem neurorozwojowym. Dokładna przyczyna występowania autyzmu nie jest znana. Do tej pory nie udało się wyodrębnić pojedynczego czynnika, który mógłby być odpowiedzialny za wywołanie choroby. Jak dotąd wykluczono koncepcje mówiące o psychogennym podłożu autyzmu – nie znaleziono żadnych obiektywnych dowodów potwierdzających teorie o psychicznym podłożu tego schorzenia. Duże badania kliniczne nie potwierdziły związku pomiędzy szczepieniami (szczególnie szczepionka MMR) a autyzmem. Wykluczono teorie na temat „oziębłości matki”. Uznaje się, że objawy autyzmu są spowodowane nieprawidłowym rozwojem funkcjonowania mózgu we wczesnym dzieciństwie. Mogą mieć na to wpływ m.in. czynniki genetyczne, infekcyjne, nieprawidłowości w przemianach metabolicznych, zaburzenia okresu ciąży i porodu.

 

Co to jest Zespół Aspergera?

Zespół Aspergera (ZA) to całościowe zaburzenie rozwojowe, które należy do spektrum autyzmu. Specjaliści określają je jako łagodniejsze przypadki autyzmu wczesnodziecięcego. Do cech charakterystycznych ZA należą m.in:

  • brak empatii,
  • uboga komunikacja niewerbalna,
  • padantyczna, repetytywna mowa,
  • specyficzne zainteresowania o dużym nasileniu,
  • trudności w tworzeniu relacji,
  • nie skoordynowana motoryka.

Zespół Aspergera kojarzy się przede wszystkim z uporczywie realizowanymi przez dziecko zainteresowaniami. Dzieci z ZA wykazują wyraźne problemy z dostosowaniem swoich zachowań i reakcji do określonego kontekstu społecznego, a także opór wobec zewnętrznych oddziaływań wychowawczych. Mogą nie czuć najmniejszej potrzeby dzielenia się z innymi informacjami i doświadczeniami, a samo mówienie o czymś wcale nie oznacza w ich przypadku próby nawiązania interakcji. Sfera społeczna może być ostatnia na liście priorytetów, a niepisane normy społeczne są zbędne i niezrozumiałe. Charakteryzują się sztywnym, schematycznym zachowaniem oraz specyficzną opinią o otaczającym świecie. Osoby z tym rodzajem zaburzenia mają problemy w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji społecznych. Trudności ze rozumieniem sytuacji społecznych i adekwatnym reagowaniem sprawiają, że zwykle bardzo trudno znaleźć im kolegów. Dosłowne rozumienie kierowanych do nich komunikatów, brak rozumienia ironii, żartów i metafor, sprawia że bardzo trudno im odnaleźć się w wielu codziennych sytuacjach interpersonalnych. Osoby z Zespołem Aspergera mają również trudności z odczytywaniem ekspresji emocjonalnej oraz kłopoty z wczuwaniem się w stany emocjonalne innych osób.

W wielu przypadkach ZA diagnozuje się u dzieci w wieku szkolnym, ok. 8-10 roku życia, gdy leczenie jest już trudne. Często jednak zdarza się, że ludzie żyją z Aspergerem do wieku dorosłego i dowiadują się o nim bardzo późno – lub wcale. Według szacunków od 1/3 do nawet połowy osób dorosłych z ZA nigdy nie zostało zdiagnozowanych.

 

Co to jest diagnoza?

Pierwsze objawy autyzmu pojawiają się przed ukończeniem przez dziecko trzeciego roku życia. Jednak niekiedy objawy autyzmu są na tyle dyskretne, że ujawniają się dopiero w późniejszym wieku. Diagnoza w Polsce jest stawiana w oparciu o kryteria Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10.

Ze względu na złożoność zaburzenia diagnozę powinien postawić zespół specjalistów, co zwiększa jej rzetelność:

  • psychiatra dziecięcy,
  • psycholog,
  • pedagog specjalny.

Metody diagnostyczne:

  • wywiad z rodzicami,
  • obserwacja dziecka,
  • testy diagnostyczne.

 

Jak leczyć autyzm dziecięcy?

Im wcześniej zdiagnozowana i rozpoczęta wszechstronna terapia osoby z autyzmem, tym większa szansa na poprawę jej stanu. Nie ma możliwości całkowitego wyleczenia autyzmu, ale szanse poprawy są większe przy wdrożeniu wczesnej terapii, gdyż zaburzenie to rozwija się w ciągu pierwszych trzech lat życia. Wprowadzając odpowiednie, indywidualnie opracowane programy terapeutyczne i edukacyjne można lepiej przystosować dzieci do samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie w przyszłości. Terapia powinna być intensywna, systematyczna i dostosowana do indywidualnych potrzeb i możliwości dziecka. Stosuje się m.in.: terapię psychologiczną, terapię behawioralną, terapię logopedyczną, dietę, farmakologie, Hipoterapię, Dogoterapię, Delfinoterapię, Muzykoterapię, terapię ruchową. Konieczne jest dbanie o ogólny stan zdrowia dziecka, gdyż dodatkowe choroby mogą wpływać na ich funkcjonowanie. Decyzję o podjęciu diety należy skonsultować z lekarzem i dietetykiem, przepisanie diety powinno mieć podłoże medyczne.

W terapię powinna być zaangażowana cała rodzina oraz najbliższe otoczenie.

 

Czy dzieci z autyzmem mogą uczęszczać do przedszkola czy szkoły?

Wszystkie osoby z autyzmem mogą uczęszczać do przedszkola, czy szkoły, jednak treść i forma nauczania muszą być dostosowane do ich indywidualnych możliwości. Dla dzieci z autyzmem dostępne są m.in. przedszkola: terapeutyczne, specjalne; szkoły: integracyjne, z oddziałami integracyjnymi, specjalne, społeczne. Niektóre osoby z autyzmem wymagają kształcenia indywidualnego. Dziecko może skorzystać z pomocy nauczyciela wspomagającego oraz asystenta cienia, którzy pomagają uczniom z autyzmem w komunikacji, kontaktach społecznych, wspierając proces edukacyjny.

 

Co to jest ADHD?

Od pewnego czasu uznaje się, że jeśli dziecko jest niespokojne, z trudem skupia się na danym zadaniu i jest impulsywne, to mamy do czynienia z problemem poważniejszym niż po prostu "złe zachowanie".

W opisie podobnych przypadków stosuje się rozmaite terminy:

  • zespół nadpobudliwości psychoruchowej,
  • zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi,
  • zespół nadruchliwości,
  • zespół hiperkinetyczny,
  • wczesnodziecięcy zespół psychoorganiczny,
  • zespół deficytu uwagi i nadruchliwości ( ZDUN ).

Obecnie w piśmiennictwie światowym oficjalnie używane są dwie nazwy:

  • Attention Deficit Hyperactivity Disorder ( ADHD) czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi - klasyfikacja Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego ( DSM - IV ) .
  • Hyperkinetic Disorder czyli zespół hiperkinetyczny - międzynarodowa klasyfikacja chorób i problemów zdrowotnych Światowej Organizacji Zdrowia ( ICD - 10 ).

Różnice między obiema klasyfikacjami są niewielkie. Główna z nich to wyodrębnienie przez amerykańskich psychiatrów podtypów ADHD. Jest to szczególnie ważne i pomocne dla uszczegółowienia diagnozy. Przynajmniej sześć spośród następujących objawów nieuwagi utrzymuje się przez przynajmniej sześć ostatnich miesięcy w takim nasileniu, że zachowanie dziecka wyraźnie odbiega od oczekiwanego na danym poziomie rozwoju :

  • Często nie udaje mu się skoncentrować na szczegółach lub popełnia bezmyślne pomyłki w zadaniach szkolnych i innych pracach.
  • Często ma trudności z utrzymaniem uwagi w trakcie wykonywania różnych zadań lub w czasie zabawy.
  • Często sprawia wrażenie, że nie słucha, gdy się do niego mówi.
  • Często nie stosuje się do podanych wskazówek i nie kończy prac szkolnych lub powierzonych mu zadań ( nie dlatego, że się buntuje lub nie rozumie polecenia ). Często ma trudności z organizowaniem wykonywanych zadań i czynności.
  • Często unika, nie lubi lub z niechęcią angażuje się w zadania wymagające dłuższego wysiłku umysłowego ( jak praca w szkole czy odrabianie lekcji ).
  • Często gubi potrzebne mu rzeczy ( np. zabawki, przybory szkolne, zeszyty, książki ).
  • Bardzo łatwo rozprasza się pod wpływem bodźców niezwiązanych z wykonywaną czynnością.
  • Często zapomina co ma zrobić.

 

lub przynajmniej sześć spośród następujących objawów nadmiernej aktywności ( 1 - 6 ), impulsywności ( 7 - 9 ) utrzymuje się przez przynajmniej sześć ostatnich miesięcy w takim nasileniu, że zachowanie dziecka wyraźnie odbiega od oczekiwanego na danym poziomie rozwoju :

  • Często niespokojnie porusza rękami, stopami lub wierci się na krześle.
  • Często wstaje z miejsca podczas lekcji lub w innej sytuacji wymagającej pozostawania na wyznaczonym miejscu.
  • Często biega na wszystkie strony lub wspina się na co się da w sytuacjach, w których jest to zupełnie niewłaściwe ( u nastolatków wyrazem tego może być poczucie zniecierpliwienia ).
  • Często ma kłopoty z bawieniem się lub robieniem czegokolwiek w ciszy.
  • Często jest w "akcji" i sprawia wrażenie, jakby był "napędzany silnikiem". Często dużo mówi.
  • Często udziela odpowiedzi nim ktoś dokończy swoje pytanie.
  • Często ma trudności z wyczekaniem na swoja kolej.
  • Często przerywa i zakłóca spokój innym ( np. wtrąca się do rozmowy lub zabawy ).

Niektóre objawy nieuwagi lub hiperaktywności / impulsywności, które spowodowały zakłócenia w funkcjonowaniu dziecka, wystąpiły przed osiągnięciem siódmego roku życia. Niektóre zakłócenia funkcjonowania występują w więcej niż jednym typie okoliczności. Istnieją wyraźne dowody, że funkcjonowanie społeczne lub szkolne dziecka jest zakłócone w znacznym stopniu. Objawy nie występują wyłącznie pod wpływem określonego czynnika.

 

Czy opłacenie terapii jest możliwe poprzez Fundusze uzyskane z „1%”?

Możliwe jest sfinansowanie terapii przez Fundacje w ramach subkonta. Jest to rodzaj konta zakładanego w ramach konta bankowego danej Fundacji , na którym zbierane są pieniądze potrzebne do sfinansowania leczenia dziecka. W większości Fundacji 100% wpływów na konto dziecka należy do niego nie jest również pobierana prowizja za prowadzenie subkonta i obsługę księgową prowadzonego rachunku. Są jednak i takie Fundacje, które pobierają prowizję od wpływów. Dlatego też warto dokładnie zapoznać się z warunkami prowadzenia subkonta przed wysłaniem prośby o jego założenie. Przepływ środków między Fundacją, a rodzicami przebiega na zasadzie refundacji. Po przedstawieniu przez rodziców faktur np. na leczenie, rehabilitacje, pomoce edukacyjne itp. następuje przelew na konto rodziców.

Oto kilka Fundacji, które oferują subkonta:

  • Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą"
  • Fundacja Anny Dymnej "Mimo wszystko"
  • Fundacja Pomocy Osobom z Zaburzeniami ze Spectrum Autyzmu oraz Ich Rodzinom "Silentiio"

 

Co to jest Subkonto?

SUBKONTO - to wydzielona część rachunku bankowego Fundacji, dedykowanego dla pozyskiwania darowizn pieniężnych na leczenie czy rehabilitację konkretnej osoby.

Subkonto udostępniane jest Podopiecznemu po podpisaniu POROZUMIENIA z Fundacją zgodnie z warunkami jakie w Fundacji obowiązują.

Darowizny pienieżne gromadzone są na konkretny cel określony w porozumieniu.

 

Poradnik dla rodziców - spis treści

         Jak uzyskać pomoc od Fundacji ?

         Orzekanie o niepełnosprawności

 Zasiłki i dofinansowania:

Edukacja ucznia niepełnosprawnego

Transport:

        Pies przewodnik

         Wykazy instytucji wspomagających:

         Przydatne linki: